La frestgera avierta
da Franz Hohler
translaziùn an sutsilvan: Barbara Riesch

Egn um â egn’ea tschartgieu an la sia frestgera egn jogurt d’omtgas mo â cato nign. Dischilusiuno e el sortieu da la tgadafiac ad â amblido da sarar la frestgera. 
La frestgera saveva schalar sco ella pudeva, agl sieus intern vagnev’igl adigna ple tgòld a suainter egn’ureala culava egn pintg ual sut ella or. 
“Quegl e strusch da surpurtar!”, salamaintan igls jogurts da nitscholas.
“E quegl egna frestgera near egna pegna?”, fan las liongias da piertg da que nosch. 
“Co den ign ànc rastar frestg an qua?”, schema igl caschiel d’Emmental ca daguta gea ord tut las rusnas. 
“A mei tànsch’igl”, gi egn jogurt nature, “jou vont!”
“Noua vol ir?”, ampearan las liongias
“An la natira”, gi igl jogurt nature.
“Jou vignt ear!”, cloma egn latitschùn bio.
“Nus ear!”, cloman igls jogurts da nitscholas, las liongias da piertg, igl caschiel d’Emmental, igl paintg ad igls dus pacs da latg, ad ear igls ovs a las tomatas datan resolutameing digl tgieu. Egna biera ca spema da la greta savunda mademameing. Suletameing las cucumeras, las tschigoletas a las olivas restan an lur magiels, ten quieu a vardan suainter da que tup a flevlas agls oters. 
Peia en saglian tuts ord la frestgera a van sco egna pintga caravana bletscha an stiva. Suainter curt tains rivan els tier la plànta agl vaschi sper igl canape.
“Bien peia!”, cloma igl jogurt nature, “an l’umbriva da quella palma stainsa patgific!”
Tuts sean segl darpùn agl pe da la palma a giodan la vesta segl pusal digl canape, las tgombas da las sutgas, la mesa da veder ad igl aparat da televisiùn. Dapartut noua c’els sean dat igl tatgs bletschs. Mo suainter curt tains salamainta igl caschiel d’Emmental: “Jou ve megna tgòld.”
“Ea”, gin las liongias, “qua e’gl anzuma betga ple fred c’an la frestgera”, a digls dus pacs da latg culan grànds daguts sur lur inscripziùn. “Camarats!”, cloma igl jogurt, “nus bandunagn quella tgea!”, ad els statan sei a van egn suainter l’oter da stgeala giou a digl esch-tgea or. Ussa statan els sen veia. A cunquegl c’igl e stad igls benevainta egna grànda calira.
“Qua e’gl ple tgòld c’an egna vatga”, gi egn pac da latg a l’oter. “Jou sieuv”, gi igl latitschùn dadòlt.
“Jou lieuv”, gi igl paintg dascus. “Nus sasantagn tut scunflantos”, gin igls ovs, las tomatas survignan vestas cotschnas a la biera spema a spema.
“Bien peia”, gi igl jogurt nature, “alura anavos an la frestgera”. Igl esch-tgea davo els â dantànt sasaro, ad ussa statan els qua a san betga ple tge far. An que mumaint turna igl um c’e sto an la stizùn da latg par anzaquànts jogurts d’omtgas a tgata igl antier cuntegn da la sia frestgera davànt igl esch-tgea. 
“Tge giavel fagez vus qua?”, ampeara el sursto.
“Prender ampo aria frestga”, tussegia igl jogurt nature.
“Vean ign bagn ànc a stger”, gin las liongias da piertg da que garmadi, ad igls oters vardan schanos par teara. 
“Mo bagn”, gi igl um, pacetescha igls jogurts, igl Emmentaler, las liongias, igls ovs, las tomatas, igl latitschùn, igl paintg, igl latg a la biera an la sia tastga, porta l’antiera cumpagneia an tgea, meta egn suainter l’oter an la frestgera a seara igl esch. Prest vignan igls noss avanturiers puspe anzuglieus da grandius ventets frestgs. Igl paintg respira leavgieu, las liongias fan puspe egna pareta frestga ad igl Emmentaler glischa ord tut las sias rusnas. 
“Alura, e’gl sto bi an la natira?”, tiztgaintan las cucumeras a las olivas a las tschigoletas  rin da que tup. 
Qua cloman igls jogurts, igl caschiel, las liongias, las tomatas, igls ovs, igl latitschùn, igl paintg, igls pacs da latg a la biera agl chor: “Eeeea!”
A tuts raquentan ànc gî da la palma agl vaschi, da la stgeala a da la calira ordafora, antocen c’els vignan maglieus near bavieus. 

funtàna: © Franz Hohler, 2020