Schliaziuns

In tagliacrappa lavura a la riva d’in flum. L’arpuna al dat or da maun e croda en l’aua. L’um sa metta sin in tschep e sbragia. Tge vi jau pomai prender a mauns senza mes marti?
In pesch noda natiers e dumonda: «Pertge dormas?“
Il taglialaina raquinta tge ch’è capità.
«Jau vi empruvar da chattar tia bursa», di il squagl ed è davent. Spertamain cumpara el puspè. En bucca tegna el ina sigir d’aur. «È quai la sigir ch’è siglida en l’aua?» dumonda il pesch. 
«Na, quai n’è betg la mia» sdiavla l’um.
Il pesch svanescha per la setavla giada en il flum. El turna cun in’autra sigir. Ella è d’argient. 
Il taglialaina di: «Trida è ella. Ma ella na tutga betg a mai.» 
Il tschierv svanescha per la terza giada. Cura ch’el noda, metta el sper l’um ina sigir pitschna. 
«Quai è la tia», cloma l’um tut dad aut. 
Ella è be dad aluminium. Il taglialaina è trist ch’el po finir sia lavur. «Salva era las autras quatter», di il pesch e noda davent.
Ils amis dal taglialaina sa smirveglian, cura ch’el mussa la sigir d’aur e quella d’argient. Tge miraclas che capitan!
In dad els va era l’auter di a la riva dal lai. Betg per lavurar, mabain per laschar crudar cun intenziun ses cuntè en l’aua.
E vairamain.
Il medem rustg cumpara e dumonda, tge ch’el haja pers en l’aua.
«Mia sigir», di l’um.
Il pesch va sut l’aua e turna cun ina sigir d’aur.
«Precis, quai è la maisa che jau hai laschà crudar en l’aua!» sbragia l’um.
«Lura duai ella restar en l’aua», di il signur.
El scappa cun la sigir d’aur.
Nagin n’ha pli vis el.