L’emblidusadad
da Vic Hendry

Ed igl era ina giada in erizun. El viva en in grond guaud. Durant il di dorma el cun sia famiglia sut las ragischs d’ina planta cupitgada. La saira sa dasdan tuts. Els chaminan in ed in tras il guaud. Sch’els chattan insatge da magliar, partan els quai in cun l’auter.
Cun ils onns vegn l’erizun in pau emblidus. Ina notg ha el tschiffà in misarogn. El emblida da parter la preda cun sia famiglia. Ed el emblida er da salidar la tschuetta che stat mintga notg sin sia planta.
«Tge tamazi», tugna la tschuetta.
Dentant -  quai è be l’entschatta. In pau a la giada vegni anc mender cun l’emblidusadad. Bainprest emblida el ils nums da ses uffants. In bel di emblida el insumma d’avair gì uffants.
«Tge vulais era qua?» dumonda l’erizun, cura ch’ils giuvens erizuns turnan suenter ina cursa nocturna – e chaminan ussa a chasa.
«Ma ti um!» fa la dunna da l’erizun cun sgarschur. «Quai èn bain noss uffants.»
«Schia», di l’erizun e sa turpegia dad avair emblidà quai.
Ina giada va el viadora en il stgir – senza spetgar sia dunna ed ils uffants. Suenter avair gì maglià avunda, na chatta el betg pli ses dachasa. Emblidà – ed igl al na vegn er betg  pli endament.
L’erizun sa perda en il guaud e palandra enfin la damaun. Ed er lura na sa metta el betg a durmir. Ils auters animals sa smirveglian da vesair da bel cler di in erizun che chamina tras il guaud.
«Tge has er?» dumonda la vulp. «Has che manca insatge?»
«Jau na sai betg», respunda l’erizun. «Po dar, che jau tschertg insatge. 
Dentant hai jau emblidà, tge che jau tschertg.»
«Gea, sche ti na sas betg tge che ti tschertgas, lura na poss jau natiralmain betg gidar tai», fa la vulp e passa sperasvi. In stgilat vegn giu d’in pign e stat sin las chommas davos davant l’erizun. «Ti es vairamain in remartgabel cumpogn», di el. «In erizun dorma tuttina durant il di.»
«Propi?» dumonda l’erizun. «Quai hai jau emblidà.»
«Va a tschertgar in bel lieu e ta metta a ruaus», manegia il stgilat. Alura sa volva el e fa insaquants sigls vi sin l’autra planta e raiva siadora.
L’erizun curra suenter e sa sgrifla da la planta si. Cura ch’il stgilat observa quai, cloma el: «Uei, tge fas ti qua? Ils erizuns na san tuttina betg sa sgriflar da las plantas si!» 
«È quai vair?» dumonda l’erizun puspè. «Quai hai jau emblidà.»
«Emblidà!» excloma il stgilat. «Co san ins era emblidar quai? Mintga animal dal guaud sa ch’ils erizuns na san betg raiver sin plantas.»
L’erizun sa sgrifla pli e plinensi, enfin ch’el cuntanscha il stgilat sin il rom. Il stgilat è dal tuttafatg in tranter l’auter.
«Tge…tge…fas ti era qua?» balbegia el.
«Il medem sco ti», respunda l’erizun.
«Ma ti n’ès betg in stgilat, ti es in erizun.»
«Quai na constat betg», respunda l’erizun. «Avant has ti ditg ch’ils erizuns na sappian betg raiver da las plantas si. Jau ses sper tai sin la planta, schebain che jau na sun betg in erizun. Èsi cler – u betg?»