Schliaziuns

Igl era ina giada….
A l’ur d’in lai sesa ina pitschna rauna. Ella fa da currer, piglia filiens ed è legra. 
Qua arrivan sis uffants.
«Guardai tge legra rauna», cloma l’emprim.
«Quella è trida», fa il segund.
«Ella è pitschna», manegia il terz.
Ils uffants vulan tschiffar la rauna. Els la vulan contemplar ina giada detaglià. Dentant avant ch’els vegnan da s’inschignar è ella svanida en ina fora. 
Da l’autra vart dal puz cumpara ella danovamain. Ella sa metta giu sin in fegl d’ina tulipana e na fa betg canera.
«Tge manca a tai?» dumonda in crocodil che sa stgauda en il sulegl sur l’aua vi.
La pitschna rauna bragia.
«Sun jau bella? Sun jau trida? Sun jau grossa?» dumonda ella avertamain il rustg. «Ti es sco che ti es», respunda il pesch. «E sche quai na plascha betg a tai, sche lura pos ti laschar star.»
Alura siglia la pitschna rauna en la tauna.
Ella vul sa mussar anc ina giada als animals.
«Jau sun sco che jau sun», fa la gronda rauna da savair ils uffants. Era sch’ella n’ha betg chapì tut en ina giada, temp d’emprender ha ella anc damaun.
Ella fa in pèr sigliots.
Ella sa senta uschè flaivla.