Schliaziuns

giusut ǂ sisum
lev ǂ grev
collina = crest 
tortura ǂ divertiment
pli tard = suenter
endadens ǂ ordadora
tuts ǂ nagin
creschì ǂ uffants
contemplar = guardar
suffel = vent
disfortunà ǂ beà
mender ǂ meglier
attenziun = quità
davant ǂ davos
trist ǂ legher
vairamain = propi
adina ǂ mai
damaun ǂ saira

Igl ha navì. Mihel è en sia sutga cun rodas sper la stgaffa e guarda ora. El vesa enfin sisum il crest. Là han ils umens fatg ina via per scursalar. Els scarsolan dal crest giu sco il vent e Mihel auda ils givels e sbratgs tras la fanestra averta.
„Jau giess era gugent cun patins! ‟ ,di el mo sut vusch. 

Sia mamma vegn nà sper el. Ella guarda da fanestra ora e di: „Ti sas bain che ti na pos betg ir! Sas tge: jau ta pachetesch en bain e stausch la maisa giuadora sper la via. Ed alura pudain nus star là e clamar!” Mihel scurlatta il chau. “Guardar poss jau era da fanestra ora!” 

En quest mument bragia insatgi. Leta e Riet, ils uffants dal postin, stattan sin porta e dumondan: „Vegn Mihel era? Nus giain cun scarsola!“ „Na, el na vul betg.“ di la mamma anc in pau trista, „jau vuleva ir ora cun la sutga. Ma el n’ha betg vulì!‟ 
„Adina en questa sutga cun rusnas“ sa lamenta Mihel, „tut tschels pon ir a scursalar ed jau stoss seser en questa sutga e poss be guardar. Na, quai n’è nagin divertiment!“
„Betg cun la sutga! Na! Cun la scarsola!“, cloman Leta e Riet sco ord ina ureglia, „nus mettain tai sin nossa cuverta gronda ed alura si e davent!“
La mamma da Mihel ha anc tschient stgisas, ma alura ceda ella. Leta e Riet gidan a purtar ora Mihel – el è gia detg grev.
Alura al plazzeschan els bain sin la scarsola e serran las chommas schiradas en ina cuverta. 
„Uschia stuess quai ir“, di Riet, tschiffa la corda da la scarsola e sa metta ad ir.
„Dai adatg! Sajas svelts! “, cloma la mamma suenter.
Leta e Riet tiran la scarsola cun si Mihel. El cloma tut beà: „Quai è bler meglier che da laschar stuschar en la sutga cun rodas!“ Cura ch’els arrivan vi tar la via da scursalar fan tuts applaus. 
„Ma nua has ti tia sutga?“, vulan ils uffants savair e Mihel ri: „Oz vegn jau cun scarsola!“ Tuts tschiffan la corda per trair la scarsola enfin sisum il crest. Alura sesan Leta e Riet sin la scarsola davos Mihel e vi e davent da la via giu. „Dai adatg!“, cloma Andri, „hajas quità da Mihel!“ „Tabalori!“, cloma Mihel. Ed alura na fa el nagin mucs pli. El tema questa scursalada. L’entir suenter mezdi va el a scursalar. Tuts al vulan prender ina giada sin la scarsola e tuts gidan a chargiar enturn Mihel. Pieder e Mihel sa tschentan en in detg mantun da fain. „Uschè legher n’èsi anc mai stà !“, di Pieder.
Vers saira, cura ch’els van cun Mihel a scola, di Riet: „Damaun vegnin nus puspè per tai!“ Mihel na po strusch spetgar. Da tschaina di el: „Speranza tegna questa naiv anc ditg!“ Ses bab è in pau surprais cura che la mamma di: „Oz è Mihel propi stà a nudar!“